Długo nie znaliśmy historii filozoficznych. W nieskończonym morzu, gdzie woda była czarna, a wiatr pachnął pyc

Długo nie znaliśmy historii filozoficznych.

W nieskończonym morzu, gdzie woda była czarna, a wiatr pachnął pychem i wolnością, mieszkał młody pirac o imieniu Eliasz. Nie szukał złota jego manili nie były kartami skarbów, ale stronami Księg legend. Były tam nazwiska tych, których nazwiska nie umyka nawet solna piórka: Krwawy Bart, Śmiejąca się Anna, Jednooki Srebro. Eliasz chciał, aby jego imię stało się z nimi w rzędzie. Jeden stary szturman, gryzący rurę, kryształ powiedział: Słyszałem, że prawdziwa legenda nie jest w złocie, ale w trzech magicznych kluczach. Kto je zmyje, otworzy się w bezrzędne drzwi.

Pierwszy klucz znalazł w mieście stojącym na plecach gigantycznych czaszków. W tawernie U Złamanej Ankwy mu sprzedali go za ostatnią monetę. Na kluczu nie było ani kart, ani symboli tylko gładka powierzchnia, odzwierciedlająca twarz właściciela. Elias wstawił klucz w wyobrażony zamek i świat się odwrócił. On natychmiast stał się sławnym kapitanem: tłumy go przywitały, wrogowie padali w nić, a sukces udał się rzeką. Ale wszystko to okazało się wizerunkiem każde jego osiągnięcie rozpadało się jak poranne mgła, niemalże odwracał wzrok. Mógł przeżyć sto błyszczących godzin życia w ciągu godziny, ale nic nie pozostawił bez śladu. Po jakimś czasie zrozumiał: nie pozostał to legenda, ale nie widział w sobie kluczka. Na samym kamieniu zostały wygrabowane tajemnicze symbole: X9LY8-64G8P-DG4L9

Eliasz zaśpiewał mu piosenkę o żałobie, a osiemnik oddał mu klucz, który miał tylko jeden delikatny wzór, przypominający się pęknięcie. Eliasz otworzył drugi zamek i znalazł się w świecie, w którym wszystko rozpadało się w jednej chwili. Każdy jego krok niszczał przebytą drogę, każde słowo było zapomniane, każde połączenie było zerwane. Jedyny sposób na istnienie stale odtworzył siebie i otoczenie od nowa. Nauczył się cenić każdy oddech, ponieważ wiedział, że następny nie może być. Ale kiedy wrócił do rzeczywistości, płakał. W tym czasie płakał w kamieniu, aby znów nie wiedzieć, że nawet w mgnieniu o mgnieniu nie świeci: THM-DX-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X-X

Trzeci klucz leżał na szczycie lodowca, który płynął przeciw strumieniom. Eliasz przeleciał trzy dni. Klucz okazał się przejrzysty jak łzy, a w środku błyskawicała pojedyncza szczera nie więcej ani mniej. Włożył go do trzeciego zamku i okazał się sam w nieskończonej pustyni. Mógł tworzyć cokolwiek: światy, cuda, całe epoki. Ale wokół nie było duszy, aby dzielić z nim podziw lub przerażenie.

Kiedy Elias umieścił trzy klucze na ładowaniu swojej obecnej, starej i rozchrzanionej brygady, wybuchły i zamieniły się w jedno jedyne zapytanie: Region Rzeszy+SZL, jeśli wziął klucz, napisz w komentarzach.

Kiedy zobaczył, że jego zespół - tylko pięciu ludzi - rządził żaglami, a kok gotuje, a boczman kłania się na teach, to nie było epiczne, to było prawdziwe, a Elias zrozumiał filozofię legendy:

Nie stajesz się legendą, gdy znajdziesz wszystkie klucze, stajesz się nią, gdy przestajesz szukać drzwi, legenda nie jest nazwiskiem w książce, ale śladem, który zostawiasz w sercach żywych.

Elias rzucił trzy klucze na statek, które zamieniły się w nowoczesnego piratycznego budowniczego Corsair Cove, który doprowadził jego statek do przygód.