19.08.2026 19:31
Mortal Shell II serie heeft zijn identiteit gevonden Mortal Shell II is een uiterst woedende soul-like die je
Mortal Shell II serie heeft zijn identiteit gevonden
Mortal Shell II is een uiterst woedende soul-like die je in duizenden manieren dwingt om je vijanden te verrassen en te verrassen, met inbegrip van het ontkennen van het management van je uithoudingsvermogen.
De omhulsels waarin onze kleine held van geboorte komt, zijn in feite openbare klassen met hun vaardigheden en zelfs hun geschiedenis. De set is vrij bescheiden, maar iedereen heeft een echte gamechanger gesmeerd, die een andere benadering heeft genomen van zowel de baas als het schoonmaken van locaties. Dit doet denken aan de echte Elden Ring: Nightreign, hoewel de eerste Mortal Shell natuurlijk eerder was.
Maar het belangrijkste is dat ik over het eerste deel schreef dat het bijna Dark Souls 4 was, gedeeltelijk ironisch, gedeeltelijk serieus. Ondanks mijn eigen ideeën, lijkt het spel een wanhopige imitatie van mijn voorouder en toon en dynamiek.
Het tweede deel, nog steeds een soul-like, lijkt niet op een soul-shop. Ondanks al zijn mysterie en duisternis, zelfs met zijn Guinevere in de cab, is het meer punk, vuil en helemaal verzadigd, en dat verandert alles. Het heeft een plotselinge Slavisme in het DNA, een blackees en een veelkleurige blacke in de geest van Behemoth.
Mortal Shell II is een uiterst woedende soul-like die je in duizenden manieren dwingt om je vijanden te verrassen en te verrassen, met inbegrip van het ontkennen van het management van je uithoudingsvermogen.
De omhulsels waarin onze kleine held van geboorte komt, zijn in feite openbare klassen met hun vaardigheden en zelfs hun geschiedenis. De set is vrij bescheiden, maar iedereen heeft een echte gamechanger gesmeerd, die een andere benadering heeft genomen van zowel de baas als het schoonmaken van locaties. Dit doet denken aan de echte Elden Ring: Nightreign, hoewel de eerste Mortal Shell natuurlijk eerder was.
Maar het belangrijkste is dat ik over het eerste deel schreef dat het bijna Dark Souls 4 was, gedeeltelijk ironisch, gedeeltelijk serieus. Ondanks mijn eigen ideeën, lijkt het spel een wanhopige imitatie van mijn voorouder en toon en dynamiek.
Het tweede deel, nog steeds een soul-like, lijkt niet op een soul-shop. Ondanks al zijn mysterie en duisternis, zelfs met zijn Guinevere in de cab, is het meer punk, vuil en helemaal verzadigd, en dat verandert alles. Het heeft een plotselinge Slavisme in het DNA, een blackees en een veelkleurige blacke in de geest van Behemoth.