4 дня назад
W Doom nie ma żadnych ścian! To brzmi jak kliknięcie, ale to jest prawda techniczna. Mapa Doom jest płaską rys
W Doom nie ma żadnych ścian!
To brzmi jak kliknięcie, ale to jest prawda techniczna. Mapa Doom jest płaską rysunką, z wyżej. Ściana na poziomie jest po prostu linią na granicy sektora: rysunek o grubości zerowej, z dwoma stronami z teksturami i nic między nimi.
W Wolfenstein 3D , który jest półtora roku starszy wszystko było odwrotnie: ściana to cała komórka. Karta jest siecią 64 na 64, a ściana zajmuje kwadrat w całości, jak kwadrat w konstruktorze.
Doom wyrzuciła kubki i uzyskała wolność: wszelkie kąty, różnice wysokości, schody. Ale zapłaciła słynnym ograniczeniem nie budować pokoju nad pomieszczeniem.
Build, Duke Nukem 3D, zmienił tę samą ideę: poziom nie buduje się, ale jest wycięty. Świat jest domyślnie nieograniczona grubość kamienia, a ty próbujesz przebić w nim jaskinę.
Trzęsienie to jest prawdziwa grubość, którą stworzył Quake, gdzie gromadzą poziom jak cegły: brązowy to cały blok kamienia z sześcioma ramionami i prawdziwym objętością. Dwa bloki są obok siebie, pomiędzy nimi jest wątek, a tu jest korytarz. Ściana stała się prawdziwym kawałkiem materii: po raz pierwszy pojawiła się strona i torce, to jest rewolucja! Ale to jest naprawdę duża sprawa.
Przypomniałem sobie to, co czułem na swojej skórze: w wolnym czasie grałem w małą grę w duchu King's Field, a ściany tam są teraz ukształtowane w sposób myślowy (nie pytaj dlaczego) każda ściana nie jest blokem, ale płaskim listem umieszczonym na granicy komory. W liście jest tylko twarz, nie ma zdjęć. Dopóki za listem jest pełny kamień, nie ma podłogi: zdjęć nie można zobaczyć. Ale jeśli się pomylić i zostawić za tym, że nie jest kamieniem, a otwarty ruch otrzymuje się ścianę-przady: z jednej strony jest jak prawdziwa, a z drugiej jak nie ma jej.
To brzmi jak kliknięcie, ale to jest prawda techniczna. Mapa Doom jest płaską rysunką, z wyżej. Ściana na poziomie jest po prostu linią na granicy sektora: rysunek o grubości zerowej, z dwoma stronami z teksturami i nic między nimi.
W Wolfenstein 3D , który jest półtora roku starszy wszystko było odwrotnie: ściana to cała komórka. Karta jest siecią 64 na 64, a ściana zajmuje kwadrat w całości, jak kwadrat w konstruktorze.
Doom wyrzuciła kubki i uzyskała wolność: wszelkie kąty, różnice wysokości, schody. Ale zapłaciła słynnym ograniczeniem nie budować pokoju nad pomieszczeniem.
Build, Duke Nukem 3D, zmienił tę samą ideę: poziom nie buduje się, ale jest wycięty. Świat jest domyślnie nieograniczona grubość kamienia, a ty próbujesz przebić w nim jaskinę.
Trzęsienie to jest prawdziwa grubość, którą stworzył Quake, gdzie gromadzą poziom jak cegły: brązowy to cały blok kamienia z sześcioma ramionami i prawdziwym objętością. Dwa bloki są obok siebie, pomiędzy nimi jest wątek, a tu jest korytarz. Ściana stała się prawdziwym kawałkiem materii: po raz pierwszy pojawiła się strona i torce, to jest rewolucja! Ale to jest naprawdę duża sprawa.
Przypomniałem sobie to, co czułem na swojej skórze: w wolnym czasie grałem w małą grę w duchu King's Field, a ściany tam są teraz ukształtowane w sposób myślowy (nie pytaj dlaczego) każda ściana nie jest blokem, ale płaskim listem umieszczonym na granicy komory. W liście jest tylko twarz, nie ma zdjęć. Dopóki za listem jest pełny kamień, nie ma podłogi: zdjęć nie można zobaczyć. Ale jeśli się pomylić i zostawić za tym, że nie jest kamieniem, a otwarty ruch otrzymuje się ścianę-przady: z jednej strony jest jak prawdziwa, a z drugiej jak nie ma jej.