2 часа назад
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik hield als kind echt van het spel Wing Commander.En het leek meteen i
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik hield als kind echt van het spel Wing Commander.En het leek meteen ideaal, ik wilde nooit een ruimtespel over superrealistische natuurkunde, over een enorm universum waarin je kunt doen wat je wilt (“wat je wilt” betekent in dergelijke spellen meestal 80 uur lang erts uit asteroïden delven of een lading schroot van het ene naar het andere uiteinde van de melkweg vervoeren).Ik wilde vooral geen spel over het bouwen van je eigen basis en het scannen van paarse fucksaurs.
Ik wilde dat het zou zijn zoals in Star Wars, een vlucht tegen de Death Star, pew pew, wzzzzhzh, BANG, we keren terug naar de basis en in de bar met de jongens maken we ruzie over wie van ons de beste aas is en wie meer vijandelijke jagers heeft neergeschoten.En Wing Commander ging daar PRECIES over.
Waarom zeg ik dit?Ja, het is alsof Wing Commander geen waardige erfgenamen heeft achtergelaten, de hele kosmos is óf de eindeloze universums ingegaan met de handel in erts, óf het survivalisme ingegaan met de bouw van een hut van paarse eblosauriërs, of is helemaal niet uitgegaan.
Maar stel je voor dat iemand hier een spel heeft gemaakt dat is geïnspireerd door Wing Commander, en niet alleen een kloon, maar ook met zijn eigen ideeën.
Max Savage ziet eruit en speelt precies zoals de eerste Wing Commander, met enkele nuances.Ten eerste is de hoofdpersoon, ondanks het feit dat de game lineair en plotgestuurd is, geen carrièremilitair, maar een huursoldaat.Dat betekent dat je tussen de verhaalmissies door genoeg kanten kunt voltooien om geld, prestige te verdienen, je starfighter te upgraden, enz. Enz.
Het tweede punt is dat er naast ruimtegevechten de mogelijkheid is om op elk moment op elke planeet te landen (waarvan er meerdere zijn) en het spel verandert in een eenvoudige Zeldoid met een bovenaanzicht.De heldin loopt over het oppervlak van de planeet, slaat met een zwaard, gooit granaten en voltooit kleine speurtochten.
Over het algemeen is dit naar mijn mening een bijna perfect werk met een nostalgisch thema.Aan de ene kant worden de geest en gameplay één voor één opnieuw gecreëerd, aan de andere kant zijn er de juiste puntinnovaties die van Max Savage een onafhankelijke game maken.
Cool, in één woord.Laten we de kerel op de een of andere manier steunen, hij heeft 5 recensies op Steam, lol.
P.S. Wat vooral leuk is, is dat wij bij Kota dit spel hebben genoemd in de podcastserie ‘Killer Verlanglijstje’, waarin we allerlei interessante dingen opmerken die in ontwikkeling zijn.En hier is een van de eerste oogsten, om zo te zeggen.
Ik wilde dat het zou zijn zoals in Star Wars, een vlucht tegen de Death Star, pew pew, wzzzzhzh, BANG, we keren terug naar de basis en in de bar met de jongens maken we ruzie over wie van ons de beste aas is en wie meer vijandelijke jagers heeft neergeschoten.En Wing Commander ging daar PRECIES over.
Waarom zeg ik dit?Ja, het is alsof Wing Commander geen waardige erfgenamen heeft achtergelaten, de hele kosmos is óf de eindeloze universums ingegaan met de handel in erts, óf het survivalisme ingegaan met de bouw van een hut van paarse eblosauriërs, of is helemaal niet uitgegaan.
Maar stel je voor dat iemand hier een spel heeft gemaakt dat is geïnspireerd door Wing Commander, en niet alleen een kloon, maar ook met zijn eigen ideeën.
Max Savage ziet eruit en speelt precies zoals de eerste Wing Commander, met enkele nuances.Ten eerste is de hoofdpersoon, ondanks het feit dat de game lineair en plotgestuurd is, geen carrièremilitair, maar een huursoldaat.Dat betekent dat je tussen de verhaalmissies door genoeg kanten kunt voltooien om geld, prestige te verdienen, je starfighter te upgraden, enz. Enz.
Het tweede punt is dat er naast ruimtegevechten de mogelijkheid is om op elk moment op elke planeet te landen (waarvan er meerdere zijn) en het spel verandert in een eenvoudige Zeldoid met een bovenaanzicht.De heldin loopt over het oppervlak van de planeet, slaat met een zwaard, gooit granaten en voltooit kleine speurtochten.
Over het algemeen is dit naar mijn mening een bijna perfect werk met een nostalgisch thema.Aan de ene kant worden de geest en gameplay één voor één opnieuw gecreëerd, aan de andere kant zijn er de juiste puntinnovaties die van Max Savage een onafhankelijke game maken.
Cool, in één woord.Laten we de kerel op de een of andere manier steunen, hij heeft 5 recensies op Steam, lol.
P.S. Wat vooral leuk is, is dat wij bij Kota dit spel hebben genoemd in de podcastserie ‘Killer Verlanglijstje’, waarin we allerlei interessante dingen opmerken die in ontwikkeling zijn.En hier is een van de eerste oogsten, om zo te zeggen.