1 час назад
We hebben spectacles die we willen laten zien. Onze expertisememo's zijn Clive Barker's Hellraiser: Revival. S
We hebben spectacles die we willen laten zien.
Onze expertisememo's zijn Clive Barker's Hellraiser: Revival.
Spoiler: het is het grootste verrassing van het jaar, een liefdesbrief aan een splatterpunk aan de rand van het censuurraam en het beste cultfilmspel sinds Alien: Isolation.
Op het eerste gezicht is er niets nieuws, de industrie kent ten minste drie voorbeelden van het nemen van een bekende horror van het VHS tijdperk en het omzetten... in een goedkope clone van Dead By Daylight met asymmetrische trailers zonder enige afwijking.
Maar met Clive Barker's Hellraiser: Revival is het een heel ander verhaal. We hebben Clive Barker persoonlijk aan het ontwikkelen, Pinhead spreekt in de stem van Doug Bradley (wat niet lang geleden was), en Saber Interactive is verantwoordelijk voor het ontwikkelen en met partners.
De lokale geschiedenis draait om niet alleen een conservatief stel van een voormalig bikerbandlid en zijn geliefde, Sonny, die niet alleen van stoffen houdt, maar ook van BDSM-praktijken houdt, met behulp van naalden, uitspraken, handhanden en... de doosjes van Lemarshan, die zich in het verzamelingsproces ontvouwt door de wereld van de Senobieten onder het hoofd van Pinhead te roepen.
Eerlijk gezegd is het verhaal niet alleen een sterke kant, maar een paar keer zal hij een goede draai maken en uiteindelijk zelfs een keuze aanbieden, maar in de rest is de plaatselijke geschiedenis slechts de reden voor de slachtpartij die de held op het pad naar het redden van zijn geliefde plaatst.
En de slachtpartijen zijn hier veel. We worden niet zozeer door de snobieten zelf geconfronteerd, maar door de afgedankte cultisten van verschillende mate van onvoldoende kwaliteit, die hen helpen (inclusief om te sterven) De onwaardige mensen die Labyrinth heeft afgewezen en in hersenloze monsters van verschillende mate van gruwelijkheid heeft veranderd.
Saber Interactive en Boss Team Games hebben het huiswerk goed gedaan om het genre te begrijpen classieke survival horror het tempo van de doorgang en de situatie veranderen voortdurend, van gevechten tot het onderzoeken van locaties, het oplossen van puzzels en de races in het Labyrinth, waar alle wapens worden uitgekozen.
Subjectief gezien is het spel niet bang voor een paar scènes. Maar dit is precies wat de esthetiek van de splatterpunk aan de rand heeft bereikt. Het spel is van het begin af niet bang om verwondingen, ontleden, martelingen, literen bloed en de volledige vernedering van iedereen te laten zien die zich aan de cultus bevindt, ook op zijn eigen wil. Het hele zieke idee van de cultus is uitstekend overgedragen via schizophrene notities en tientallen slachtoffers van bedewolgen.
Het ontbreken van de foto-modus op de release is een grote tekortkoming. Wat het spel toont, is dat je elke seconde mooi wil screenshot maken. Het is een lange tijd geleden dat de industrie zo'n gewelddadige game heeft gezien, dat ze bereid zijn om het nog een paar keer te schrijven.
De nuance is: vanaf de tweede helft begint het spel sterk te verliezen, en het budget buiten het kunstontwerp, samen met de problemen van het gameontwerp, begint openlijk te knijpen. Eerst over de onvoorwaardelijke afwijkingen: de bossen zijn afschuwelijk, iedereen, behalve de finale, waar er een of andere mechanica buiten is, zal zijn hele arsenaal in me uitsteken. En de impact van het schieten, of juist de volledige afwezigheid ervan.
Met een evenwichtig vermogen is het ook niet goed om te draaien, en het schuiven van wapens is soms onduidelijk, en je moet het overtollige geld in het spel uitgeven, met bitter spijt over de tijd die je uiteindelijk hebt besteed.
Hier is de steels, hier is hij, hier is hij, hier is hij, en de AI van de vijanden is primitieus tot het verschrikkelijke.
En wat is het resultaat? En het resultaat is: ondanks de nuances, is Clive Barker s Hellraiser: Revival een waardig vertegenwoordiger van zowel de niche van films als de survival horror genre, die niet bang is om te laten zien waarom ze van Clive Barker's originele werken houden. Ja, ze zou niet 12 uur lopen, maar 6-7 uur met geconcentreerde mechanisten en niet vervuilen, ja, ze zou graag een groter budget en minder fouten hebben. Maar het is nog steeds een goed spel dat ik niet schaam om aan te bevelen aan zowel fans van de franchise als aan degenen die willen zien dat de gaming-industrie het gaat om liter bloed, verminktheid, vrouwen en moederschappen.
Onze uitspraak: 3 van de 4 poten .
@meownauts
Onze expertisememo's zijn Clive Barker's Hellraiser: Revival.
Spoiler: het is het grootste verrassing van het jaar, een liefdesbrief aan een splatterpunk aan de rand van het censuurraam en het beste cultfilmspel sinds Alien: Isolation.
Op het eerste gezicht is er niets nieuws, de industrie kent ten minste drie voorbeelden van het nemen van een bekende horror van het VHS tijdperk en het omzetten... in een goedkope clone van Dead By Daylight met asymmetrische trailers zonder enige afwijking.
Maar met Clive Barker's Hellraiser: Revival is het een heel ander verhaal. We hebben Clive Barker persoonlijk aan het ontwikkelen, Pinhead spreekt in de stem van Doug Bradley (wat niet lang geleden was), en Saber Interactive is verantwoordelijk voor het ontwikkelen en met partners.
De lokale geschiedenis draait om niet alleen een conservatief stel van een voormalig bikerbandlid en zijn geliefde, Sonny, die niet alleen van stoffen houdt, maar ook van BDSM-praktijken houdt, met behulp van naalden, uitspraken, handhanden en... de doosjes van Lemarshan, die zich in het verzamelingsproces ontvouwt door de wereld van de Senobieten onder het hoofd van Pinhead te roepen.
Eerlijk gezegd is het verhaal niet alleen een sterke kant, maar een paar keer zal hij een goede draai maken en uiteindelijk zelfs een keuze aanbieden, maar in de rest is de plaatselijke geschiedenis slechts de reden voor de slachtpartij die de held op het pad naar het redden van zijn geliefde plaatst.
En de slachtpartijen zijn hier veel. We worden niet zozeer door de snobieten zelf geconfronteerd, maar door de afgedankte cultisten van verschillende mate van onvoldoende kwaliteit, die hen helpen (inclusief om te sterven) De onwaardige mensen die Labyrinth heeft afgewezen en in hersenloze monsters van verschillende mate van gruwelijkheid heeft veranderd.
Saber Interactive en Boss Team Games hebben het huiswerk goed gedaan om het genre te begrijpen classieke survival horror het tempo van de doorgang en de situatie veranderen voortdurend, van gevechten tot het onderzoeken van locaties, het oplossen van puzzels en de races in het Labyrinth, waar alle wapens worden uitgekozen.
Subjectief gezien is het spel niet bang voor een paar scènes. Maar dit is precies wat de esthetiek van de splatterpunk aan de rand heeft bereikt. Het spel is van het begin af niet bang om verwondingen, ontleden, martelingen, literen bloed en de volledige vernedering van iedereen te laten zien die zich aan de cultus bevindt, ook op zijn eigen wil. Het hele zieke idee van de cultus is uitstekend overgedragen via schizophrene notities en tientallen slachtoffers van bedewolgen.
Het ontbreken van de foto-modus op de release is een grote tekortkoming. Wat het spel toont, is dat je elke seconde mooi wil screenshot maken. Het is een lange tijd geleden dat de industrie zo'n gewelddadige game heeft gezien, dat ze bereid zijn om het nog een paar keer te schrijven.
De nuance is: vanaf de tweede helft begint het spel sterk te verliezen, en het budget buiten het kunstontwerp, samen met de problemen van het gameontwerp, begint openlijk te knijpen. Eerst over de onvoorwaardelijke afwijkingen: de bossen zijn afschuwelijk, iedereen, behalve de finale, waar er een of andere mechanica buiten is, zal zijn hele arsenaal in me uitsteken. En de impact van het schieten, of juist de volledige afwezigheid ervan.
Met een evenwichtig vermogen is het ook niet goed om te draaien, en het schuiven van wapens is soms onduidelijk, en je moet het overtollige geld in het spel uitgeven, met bitter spijt over de tijd die je uiteindelijk hebt besteed.
Hier is de steels, hier is hij, hier is hij, hier is hij, en de AI van de vijanden is primitieus tot het verschrikkelijke.
En wat is het resultaat? En het resultaat is: ondanks de nuances, is Clive Barker s Hellraiser: Revival een waardig vertegenwoordiger van zowel de niche van films als de survival horror genre, die niet bang is om te laten zien waarom ze van Clive Barker's originele werken houden. Ja, ze zou niet 12 uur lopen, maar 6-7 uur met geconcentreerde mechanisten en niet vervuilen, ja, ze zou graag een groter budget en minder fouten hebben. Maar het is nog steeds een goed spel dat ik niet schaam om aan te bevelen aan zowel fans van de franchise als aan degenen die willen zien dat de gaming-industrie het gaat om liter bloed, verminktheid, vrouwen en moederschappen.
Onze uitspraak: 3 van de 4 poten .
@meownauts
