1 час назад
Sana göstermek istediğimiz bir dizi var. Clive Barker'ın Hellraiser: Revival'i ele aldığımız uzmanlık mektubu.
Sana göstermek istediğimiz bir dizi var.
Clive Barker'ın Hellraiser: Revival'i ele aldığımız uzmanlık mektubu.
Spoiler: Bu yılın en büyük sürprizi. Senzür çerçevesinin kenarında bulunan bir aşk mektubu. Ve Alien: Isolation'dan bu yana en büyük film oyunudur.
İlk bakışta, bu yeni bir şey değil. Endüstri en az üç olayı biliyor. VHS'deki en ünlü korkunç şeyi alıp ucuz bir Dead By Daylight klonu olarak değiştirdiler.
Ama Clive Barker'ın Hellraiser: Revival'i izlediğimizde, bu tamamen farklı bir hikaye. Clive Barker'ın kendisi, Pinhead'ın Doug Bradley'nin sesini kullanması ve Saber Interactive'nin ortakları tarafından geliştirilmesi. Ve bu da, kesinlikle Condemned ve Resident Evil 4'ten ilham aldığı tek oyun.
Ama önce hikayeyi ve estetiği ele alalım. Yerel hikaye, eski bir bisiklet çetesi üyesi olan ve sevgilisi olan Sunny'nin çok muhafazakar bir çiftinin etrafında döner. Çocuklar sadece maddeleri sevmekle kalmazlar, aynı zamanda iğneler, işaretler, eldivenler ve... Lemarshane'ın kutusu kullanmakla da ilgilenirler.
Açıkçası, hikayenin güçlü bir tarafı yok. Bir kaç kez iyi bir dönüş yapar ve sonunda bir seçim yapmayı teklif eder, ama diğer tüm yerlerde yerel hikaye sadece kahramanın sevdiklerini kurtarmak için yaptığı katliamın bir kanıtıdır.
Ve burada katliamlar çok fazla. Bize karşı gelenler, o kadar çok senobitler değil ki, çeşitli derecede yetersizlik derecesindeki mağdur kultular, onlara yardım ediyorlar (ölmek de dahil olmak üzere) Labirint tarafından reddedilen ve çeşitli derecede iğrenç beyinsiz canavarlara dönüştürülen değersiz insanlar. Onlara yakın savaşta hem soğuk kesme ve parçalanma silahları ile hem de ateşle karşı koymak zorunda kalacağız. Clive Barker's Hellraiser: Revival'deki arsenal iyi geçti, ama her şeyi sürüklemek işe yaramayacak burada Resident Evil'den bir tetris eşyası var, ve tam bir atıştan sonra bile içeri giremez.
Saber Interactive ve Boss Team Games, klasik yaşam korkusunu anlamak için ev işlerini iyi yaptı. Klasik hayatta kalma korkusunu
Önyargılı olarak, oyunlarda korkuyu bir dizi sahnenin ötesine bırakmak mümkün değildir. Ama bu tam olarak başarmıştır. Oyunun başlangıcından beri yaralanma, parçalanma, işkence, bir litre kan ve kendi isteğiyle de dahil olmak üzere, kulteye giren herkesi tamamen insanlık dışı etmekten utanmıyor. Tüm bu kölelik fikri hem şizofren notları hem de bedeliyenin kurbanı olan onlarca kişi aracılığıyla mükemmel bir şekilde aktarılmıştır. Clive Barker's Hellraiser: Revival'in şiddet ve gururu, hala yayımlanarak ve şiddetli ve cinsel içerik göstermek için platformlarda yakalanır.
Çıkışta fotoğraf modunun olmamasını büyük bir hata olarak görüyoruz. Oyunun gösterdiği her saniye güzel bir ekran görüntüsü almak istediğimiz. Endüstri uzun süredir bu kadar acımasız oyunları görmediği için bunu bir kaç kez daha yazmaya hazır.
Ancak şu noktalar var... İkinci yarıdan itibaren oyunun pozisyonları çok kötüye gitmeye başlıyor ve sanat tasarımının dışındaki bütçeleri, oyun tasarımının sorunlarıyla birlikte gözlerini açığa vurmaya başlıyor. İlk olarak, koşulsuz eksiklikler hakkında: patronlar iğrenç olan herkes, final dışında, orada en az bir mekanik varken, tüm arşivini üzerime döküyor. Ateş etmenin etkisi de var, daha doğrusu tam olarak yokluğu. Tüm bu acımasızlık derecesinde düşmanları öldürmek sıkıcıdır.
Yetenek dengesi de eksik, silah atmak bazen belirgin değildir ve oyun içindeki fazladan parayı harcamak zorunda kalır, sonunda harcanan zamana acımasızca üzülür. Örneğin, bir oyuncunun bir tabanca ya da çatlak tabancasına ya da çatlak tabancasına yerleştirebileceğini nereden bilmesi gerekir?
Ve bu da bir stealth. Bu da burada, bu da eğri, bu da düşman AI'si korkunç derecede ilkel. oyunun bazı yönleri acele yüzünden ya da planlandığından çok daha erken bitmiş gibi görünüyordu.
Ve sonuç şu: Clive Barker's Hellraiser: Revival'ın tüm inceliklerine rağmen, hem film oyunları, hem de hayatta kalma korkusunun bir temsilcisidir. Clive Barker'ın orijinal eserlerini ne için sevdiğini göstermekten korkmuyor. Evet, 12 saatlik bir yolculuk değil, 6-7 yoğun mekaniklerle ve daha fazla bütçe ve daha az hata yapmak isterdi. Ama yine de bu, hem franşizmin hayranları hem de oyun endüstrisinin ne olduğunu görmek isteyenler için tavsiye etmekten utanmayan iyi bir oyun.
Yargılama: 4'ten 3 tane.
@meownauts
Clive Barker'ın Hellraiser: Revival'i ele aldığımız uzmanlık mektubu.
Spoiler: Bu yılın en büyük sürprizi. Senzür çerçevesinin kenarında bulunan bir aşk mektubu. Ve Alien: Isolation'dan bu yana en büyük film oyunudur.
İlk bakışta, bu yeni bir şey değil. Endüstri en az üç olayı biliyor. VHS'deki en ünlü korkunç şeyi alıp ucuz bir Dead By Daylight klonu olarak değiştirdiler.
Ama Clive Barker'ın Hellraiser: Revival'i izlediğimizde, bu tamamen farklı bir hikaye. Clive Barker'ın kendisi, Pinhead'ın Doug Bradley'nin sesini kullanması ve Saber Interactive'nin ortakları tarafından geliştirilmesi. Ve bu da, kesinlikle Condemned ve Resident Evil 4'ten ilham aldığı tek oyun.
Ama önce hikayeyi ve estetiği ele alalım. Yerel hikaye, eski bir bisiklet çetesi üyesi olan ve sevgilisi olan Sunny'nin çok muhafazakar bir çiftinin etrafında döner. Çocuklar sadece maddeleri sevmekle kalmazlar, aynı zamanda iğneler, işaretler, eldivenler ve... Lemarshane'ın kutusu kullanmakla da ilgilenirler.
Açıkçası, hikayenin güçlü bir tarafı yok. Bir kaç kez iyi bir dönüş yapar ve sonunda bir seçim yapmayı teklif eder, ama diğer tüm yerlerde yerel hikaye sadece kahramanın sevdiklerini kurtarmak için yaptığı katliamın bir kanıtıdır.
Ve burada katliamlar çok fazla. Bize karşı gelenler, o kadar çok senobitler değil ki, çeşitli derecede yetersizlik derecesindeki mağdur kultular, onlara yardım ediyorlar (ölmek de dahil olmak üzere) Labirint tarafından reddedilen ve çeşitli derecede iğrenç beyinsiz canavarlara dönüştürülen değersiz insanlar. Onlara yakın savaşta hem soğuk kesme ve parçalanma silahları ile hem de ateşle karşı koymak zorunda kalacağız. Clive Barker's Hellraiser: Revival'deki arsenal iyi geçti, ama her şeyi sürüklemek işe yaramayacak burada Resident Evil'den bir tetris eşyası var, ve tam bir atıştan sonra bile içeri giremez.
Saber Interactive ve Boss Team Games, klasik yaşam korkusunu anlamak için ev işlerini iyi yaptı. Klasik hayatta kalma korkusunu
Önyargılı olarak, oyunlarda korkuyu bir dizi sahnenin ötesine bırakmak mümkün değildir. Ama bu tam olarak başarmıştır. Oyunun başlangıcından beri yaralanma, parçalanma, işkence, bir litre kan ve kendi isteğiyle de dahil olmak üzere, kulteye giren herkesi tamamen insanlık dışı etmekten utanmıyor. Tüm bu kölelik fikri hem şizofren notları hem de bedeliyenin kurbanı olan onlarca kişi aracılığıyla mükemmel bir şekilde aktarılmıştır. Clive Barker's Hellraiser: Revival'in şiddet ve gururu, hala yayımlanarak ve şiddetli ve cinsel içerik göstermek için platformlarda yakalanır.
Çıkışta fotoğraf modunun olmamasını büyük bir hata olarak görüyoruz. Oyunun gösterdiği her saniye güzel bir ekran görüntüsü almak istediğimiz. Endüstri uzun süredir bu kadar acımasız oyunları görmediği için bunu bir kaç kez daha yazmaya hazır.
Ancak şu noktalar var... İkinci yarıdan itibaren oyunun pozisyonları çok kötüye gitmeye başlıyor ve sanat tasarımının dışındaki bütçeleri, oyun tasarımının sorunlarıyla birlikte gözlerini açığa vurmaya başlıyor. İlk olarak, koşulsuz eksiklikler hakkında: patronlar iğrenç olan herkes, final dışında, orada en az bir mekanik varken, tüm arşivini üzerime döküyor. Ateş etmenin etkisi de var, daha doğrusu tam olarak yokluğu. Tüm bu acımasızlık derecesinde düşmanları öldürmek sıkıcıdır.
Yetenek dengesi de eksik, silah atmak bazen belirgin değildir ve oyun içindeki fazladan parayı harcamak zorunda kalır, sonunda harcanan zamana acımasızca üzülür. Örneğin, bir oyuncunun bir tabanca ya da çatlak tabancasına ya da çatlak tabancasına yerleştirebileceğini nereden bilmesi gerekir?
Ve bu da bir stealth. Bu da burada, bu da eğri, bu da düşman AI'si korkunç derecede ilkel. oyunun bazı yönleri acele yüzünden ya da planlandığından çok daha erken bitmiş gibi görünüyordu.
Ve sonuç şu: Clive Barker's Hellraiser: Revival'ın tüm inceliklerine rağmen, hem film oyunları, hem de hayatta kalma korkusunun bir temsilcisidir. Clive Barker'ın orijinal eserlerini ne için sevdiğini göstermekten korkmuyor. Evet, 12 saatlik bir yolculuk değil, 6-7 yoğun mekaniklerle ve daha fazla bütçe ve daha az hata yapmak isterdi. Ama yine de bu, hem franşizmin hayranları hem de oyun endüstrisinin ne olduğunu görmek isteyenler için tavsiye etmekten utanmayan iyi bir oyun.
Yargılama: 4'ten 3 tane.
@meownauts
