2 часа назад
Timmer in The Blood of Dawnwalker is beledigd, maar hij kan niet worden afgesneden. Het meest omstreden mechan
Timmer in The Blood of Dawnwalker is beledigd, maar hij kan niet worden afgesneden.
Het meest omstreden mechanisme is The Blood of Dawnwalker timer. Het omstreden is er natuurlijk genoeg (op Wijdmaker het spel lijkt minder op Assassin's Creed), maar het belangrijkste omstreden is rond 30 dagen. De dagen worden gesneden in segmenten, elke actie vult de schaal en brengt het einde van de dag nabij.
De timers in de games een omstreden onderwerp sinds verleden tijd. Ik herinner me dat we er nog bij Dead Rising over hadden. Maar je houdt van timers of gekken (meer vaak gebeurt dat) het belangrijkste is dit. Wat is de taak van de timer?
Je kunt niet iedereen helpen. Iedere taak is tijdrovend en je moet kiezen wie je moet helpen op moraal, op winst, op wat dan ook. En het spel brengt je onmiddellijk met je neus de gevolgen: vandaag heb je iemand niet geholpen omdat er geen tijd genoeg was, morgen is hij erdoor vermoord. Je komt er regelmatig tegen. Een keer in tien keer meer dan in een spel zonder timer, snap je?
Dat is logisch. Een RPG met oplossingen maakt het gemakkelijk om alles te sluiten, net als in 'Witchmaker', waar je niet naar Ciri zou kunnen zoeken, maar rustig op de knop zou kunnen spelen. Hier kun je niet verdwijnen en alles niet perfect maken: tragedies gebeuren in elk geval. Snij de timer uit en je maakt het spel uit. Er blijft de esthetische knop van 'Witchmaker' en de gameplay knop van 'Assassin's Creed' over.
Maar de timer heeft ook problemen. Het is enorm! Eén is dat hij ook aan boeken gaat, en aan alle onzin in de open wereld. Twee is dat hij soms heel vreemd wordt berekend op op opdrachten: er zijn dagen dat één duidelijk belangrijke kwest bijna de hele dag eet en je er niets meer van krijgt. Hier begint het spel letterlijk. Natuurlijk, je gooit iedereen door het bos en maakt het basis je moet een totaal afgestorven chaos zijn om te zeggen nee, ik ga de boeren helpen
En je weet nooit of je de juiste wedstrijd hebt gespeeld. Niet in de zin van de morele dilemma's, maar in de zin dat je een interessante taak kunt verwerpen en in plaats daarvan een pakje van absoluut geen, nergens heen leidende quests kunt doen.
Het idee is helder, het werkt soms, en het is een goed idee om er een spel van te bouwen.
Het meest omstreden mechanisme is The Blood of Dawnwalker timer. Het omstreden is er natuurlijk genoeg (op Wijdmaker het spel lijkt minder op Assassin's Creed), maar het belangrijkste omstreden is rond 30 dagen. De dagen worden gesneden in segmenten, elke actie vult de schaal en brengt het einde van de dag nabij.
De timers in de games een omstreden onderwerp sinds verleden tijd. Ik herinner me dat we er nog bij Dead Rising over hadden. Maar je houdt van timers of gekken (meer vaak gebeurt dat) het belangrijkste is dit. Wat is de taak van de timer?
Je kunt niet iedereen helpen. Iedere taak is tijdrovend en je moet kiezen wie je moet helpen op moraal, op winst, op wat dan ook. En het spel brengt je onmiddellijk met je neus de gevolgen: vandaag heb je iemand niet geholpen omdat er geen tijd genoeg was, morgen is hij erdoor vermoord. Je komt er regelmatig tegen. Een keer in tien keer meer dan in een spel zonder timer, snap je?
Dat is logisch. Een RPG met oplossingen maakt het gemakkelijk om alles te sluiten, net als in 'Witchmaker', waar je niet naar Ciri zou kunnen zoeken, maar rustig op de knop zou kunnen spelen. Hier kun je niet verdwijnen en alles niet perfect maken: tragedies gebeuren in elk geval. Snij de timer uit en je maakt het spel uit. Er blijft de esthetische knop van 'Witchmaker' en de gameplay knop van 'Assassin's Creed' over.
Maar de timer heeft ook problemen. Het is enorm! Eén is dat hij ook aan boeken gaat, en aan alle onzin in de open wereld. Twee is dat hij soms heel vreemd wordt berekend op op opdrachten: er zijn dagen dat één duidelijk belangrijke kwest bijna de hele dag eet en je er niets meer van krijgt. Hier begint het spel letterlijk. Natuurlijk, je gooit iedereen door het bos en maakt het basis je moet een totaal afgestorven chaos zijn om te zeggen nee, ik ga de boeren helpen
En je weet nooit of je de juiste wedstrijd hebt gespeeld. Niet in de zin van de morele dilemma's, maar in de zin dat je een interessante taak kunt verwerpen en in plaats daarvan een pakje van absoluut geen, nergens heen leidende quests kunt doen.
Het idee is helder, het werkt soms, en het is een goed idee om er een spel van te bouwen.